🥃 Ouzo

Ouzo to grecka anyżówka, podawana do mezze. Jest oznaczeniem geograficznym Grecji i Cypru dla destylowanego anyżu (kategoria UE „distilled anis”), otrzymywanym przez mieszanie alkoholi aromatyzowanych przez destylację lub macerację anyżem oraz ewentualnie koprem włoskim, mastyksem z wyspy Chios i innymi nasionami i roślinami. Ouzo trafia do sprzedaży z mocą co najmniej 37,5 % obj.

Alkohol aromatyzowany przez destylację powstaje wyłącznie w tradycyjnych miedzianych alembikach okresowych o pojemności do 1000 l. Destylacja jest powolna, zwykle trwa 8–24 godziny; „przedgon”, czyli mniej więcej pierwsze 15 l, odrzuca się, a do ouzo bierze się tylko „serce” o mocy 55–80 % obj. Następnie destylat miesza się z alkoholem, wodą i w razie potrzeby substancją słodzącą: ekstrakt suchy gotowego ouzo wynosi najwyżej 50 g/l. Osobna odmiana to „100 % distillation”, w której cała moc pochodzi z alkoholu aromatyzowanego przez destylację.

Aromatyzowanie i mieszanie odbywa się tylko w Grecji lub na Cyprze, a etapów nie wolno dzielić między oba kraje. Rejestr UE zawiera jeszcze pięć nazw złożonych: ouzo z Mitilini, Plomari, Kalamaty, Tracji i Macedonii; inne, jak ouzo z Chios czy Samos, są chronione na poziomie krajowym.

Po dodaniu wody lub lodu ouzo robi się mleczno-białe: anetol i inne substancje aromatyczne gorzej się rozpuszczają, gdy spada moc i temperatura, a poniżej 0 °C mogą pojawić się kryształki. Według specyfikacji ouzo pije się powoli, małymi porcjami, do mezze, czyli przekąsek z owoców morza.

Dlaczego to ważne. Zmętnienie to naturalna cecha trunku anyżowego, a nie wada. Oznaczenie „100 % distillation” znaczy, że cały alkohol aromatyzowano w miedzianych alembikach. Za poprzedniki ouzo specyfikacja uznaje wódki z wytłoczyn. WHO: nie ma bezpiecznego poziomu spożycia alkoholu.