🥃 Palinka

Jeśli znasz śliwowicę, kirsch czy gruszkówkę, pálinka to węgierska odpowiedź na nie: destylat owocowy, którego nazwa od 2008 roku jest oznaczeniem geograficznym UE, wspólnym dla Węgier i Austrii. Na Węgrzech można ją robić wyłącznie z owoców tam uprawianych, a zacieranie, destylacja, dojrzewanie i rozlew też odbywają się na miejscu. Minimalna moc to 37,5 % obj., jak dla wszystkich destylatów owocowych.

Węgierska ustawa LXXIII z 2008 roku o pálince jest surowsza niż ogólne przepisy UE. Rozporządzenie dopuszcza w destylacie owocowym do 18 g/l cukru, ale pálinki nie wolno słodzić nawet po to, by zaokrąglić smak; nie wolno jej też aromatyzować ani barwić. Nie wolno używać wytłoków ani osadu wzbogaconych cukrem buraczanym, trzcinowym lub owocowym. Austriacka część nazwy dotyczy wyłącznie destylatów morelowych z kilku krajów związkowych.

Ustawa opisuje też dojrzewanie. „Érlelt” oznacza co najmniej 3 miesiące w naczyniach do 1000 l lub 6 miesięcy w drewnianych beczkach od 1000 l. „Ó” (ópálinka) oznacza co najmniej rok w naczyniach do 1000 l lub dwa lata w beczkach od 1000 l. Destylat z węgierskich wytłoków winogronowych nazywa się törkölypálinka.

Oprócz wspólnej nazwy Pálinka rejestr UE zawiera jeszcze 14 węgierskich nazw kategorii 9: trzy śliwkowe (Szatmári, Békési, Nagykunsági szilvapálinka), dwie morelowe (Kecskeméti, Gönci barackpálinka), dwie pigwowe, jabłkową, wiśniową, czereśniową, brzoskwiniową, z dzikiej gruszy, tarninową oraz Borzag pálinka z jagód bzu ebulus (2023).

Dlaczego to ważne. Słowo „pálinka” na etykiecie gwarantuje węgierskie owoce i węgierską produkcję albo austriacką morelę. W pálince nie ma cukru. „Érlelt” i „ó” oznaczają minimalne dojrzewanie, a nazwa miejscowości to osobne chronione oznaczenie. Według WHO nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.